پشیمانی سازندگان از ساخت بازی Redfall و تعطیلی آرکین

توسعه و ساخت بازی Redfall بدون شک یکی از تلخ‌ترین رویدادهای سال‌های اخیر در صنعت بازی‌های ویدئویی محسوب می‌شود. هاروی اسمیت، کارگردان برجسته و باسابقه، اخیراً در اظهارنظری صریح تصمیم برای ورود به پروژه‌ای چندنفره را یک اشتباه کلیدی و بزرگ برای استودیوی آرکین آستین نامید.

به باور او، ورود به عرصه تولید عناوین خدمات‌محور یا همان لایو سرویس، فاصله‌ای عمیق با هویت اصلی و مهارت‌های بنیادین این مجموعه داشت. تولید این اثر نه تنها هویت خلاقانه گروه را مخدوش کرد، بلکه به ساختار یکپارچه تیم نیز آسیب‌های جدی وارد ساخت. عدم هماهنگی با نیازهای بازار و خروج از حوزه تخصصی، سرانجام به عواقب سنگینی ختم گردید.

مایکروسافت پس از بازخوردهای بسیار منفی و عملکرد ضعیف اثر در بازار، تصمیم به تعطیلی کامل استودیوی آرکین آستین گرفت؛ تصمیمی که به بیکاری و تعدیل حدود ۱۰۰ نیروی متخصص منجر گردید. بر اساس گزارش‌های منتشرشده در رسانه‌ها، اعضای تیم حتی در روزهای پایانی فعالیت خود تمام تلاششان را به کار بستند و از مدیریت ارشد درخواست کردند اجازه دهند به‌روزرسانی نهایی ۱.۴ عرضه شود تا حداقل بازی در وضعیتی نسبتاً مطلوب‌تر در اختیار مخاطبان قرار گیرد. اسمیت تاکید دارد که اتخاذ چنین رویکردی از همان ابتدا نادرست بوده و آن‌ها هرگز نباید شانس خود را در بازار ساخت بازی Redfall به عنوان یک اثر آنلاین آزمایش می‌کردند.

عوامل متعددی دست به دست هم دادند تا روند شکست این عنوان تسریع شود. برچسب قیمت ۷۰ دلاری در زمان عرضه، در کنار عدم پشتیبانی از حالت ۶۰ فریم بر ثانیه روی کنسول‌های نسل جدید ایکس‌باکس، خشم فراوان خریداران را برانگیخت.

علاوه بر این، پس از خریده شدن شرکت بتسدا توسط مایکروسافت، لغو ناگهانی نسخه پلی‌استیشن ۵ حواشی زیادی پیرامون پروژه ایجاد کرد و بر میزان نارضایتی‌ها افزود. بن هورن، تهیه‌کننده اجرایی در استودیوی تازه تاسیس بلک پونی ایمرسیو، خاطرنشان می‌کند که تجمع این مشکلات در کنار دور شدن از ریشه‌ها باعث این ناکامی گردید.

او تاکید دارد که هدف اصلی آن‌ها در استودیوی جدید، بازگشت به توانمندی‌های اصلی یعنی ساخت عناوین تک‌نفره و شبیه‌سازهای نقش‌آفرینی عمیق است. اعضای سابق استودیوی آرکین اکنون تمام تمرکز خود را روی خلق بازی‌های پایبند به ریشه‌های خود معطوف کرده‌اند.

شکست این پروژه نشان داد که تغییر مسیر ناگهانی سازندگان آثار داستانی تک‌نفره به سمت مدل‌های درآمدزایی سرویس‌محور تا چه حد می‌تواند پرریسک و ویرانگر باشد.