نقد قسمت ششم سریال وانداویژن
نگاهی به قسمت ششم سریال وانداویژن
الیزابت السن (بازیگر واندا ماکسیمف) همراه ارون تیلر جانسن (بازیگر پیشین پیترو ماکسیمف) در مصاحبهای برای فیلم Avengers: Age of Ultron به ساخت فیلمی با داستانی پیرامون واندا ماکسیمف و فرزندانش ابراز علاقه میکند که در آن به ماکسیمف گفته میشود فرزندان او واقعی نیستند و او نیز به مرز دیوانگی و خشم میرسد. او در ادامه میگوید که ساخت چنین اثری محتمل نیست.
مصاحبه کننده در این لحظه میگوید «هرگز نگو هرگز». این مصاحبه با همین شعار در چند روز اخیر دست به دست و به اصطلاح ترند شده است. با این حال در ادامهی آن مصاحبه الیزابت السن میگوید «این داستان بیش از حد تاریک است» و به ساخت آن امیدی ندارد.
قصدم از یادآوری این مصاحبه، ابراز خرسندی از شجاعت مارول یا رسیدن الیزابت السن به خواستهاش نبود، بلکه کاملا خلاف آن مد نظرم بود. در بررسی قسمتهای پیشین سریال وانداویژن به آن اشاره کردم که حضور ژانر سیتکام در این سریال نه استفادهی داستانی داشته و نه به هدفی که سازندگان برای آن در نظر گرفته بودند رسیده و تنها ابزاری است برای بازآفرینی و ارجاعات تصویری مختلف به سیتکامهای قدیمی و حضور دیالوگهای «بامزه و فان» فیلمهای سینمایی این کمپانی. حال نکتهای که الیزابت السن ناخودآگاه به آن اشاره میکند کاملا درست است؛ وانداویژن در پیرنگ اصلیاش بسیار داستان تاریکی است اما سازندگان تمام تلاششان را کردهاند تا چنین نشود و در راستای سیاستهای همیشگی کمپانی باشد. ساختار سیتکام تنها شیوهای برای جلوگیری از «تاریک بودن بیش از حد داستان» است و بس.
در واقع اگر سازندگان سریال وانداویژن قصد داشتهاند اثرشان از بازآفرینی تصویری و ارجاعات تلویزیونی فراتر رود، دغدغههای شخصیتها، کنشها و حتی جنس شوخیها هیچکدامشان در راستای این هدف نیستند. اما با این حال میتوان به این مورد اشاره کرد که حداقل از وقایع فرهنگی-اجتماعی نظیر هالووین در سریال وانداویژن استفاده شده است. مورد دیگر نیز ماهیت شرور واندا ماکسیمف است؛ آیا ممکن است واندا را آنطور که در برخی کامیکها دیدهایم، ببینیم و با نسخهای شرور از او مواجه شویم؟ در شرایطی عادی امکان وقوع چنین اتفاقی وجود داشت و میشد به آن خوشبین بود اما با این حال وقوع چنین اتفاقی با توجه به سیاستهای فعلی دیزنی و مارول غیرمحتمل است.
شخصیت اگنس، حضور پیترو ماکسیمف دنیای اکس-من و لحظاتی دیگر دلایلیاند برای وجود شخصیتی شرورتر از واندا و معرفی او به عنوان یک قربانی یا حداقل تلاش برای همزادپنداری و دفاع از تصمیمات او. رویکرد تجاری و عامهپسند سازندگان و عوامل دنیای سینمایی مارول -بخصوص در چهار سال اخیر- امکان به حقیقت پیوستن این حدس را باورپذیرتر میکند.
