افسانه رضا ساجدی

درست جایی رسیدی که بریدم از همه

صدات مثل یه مورفینه نگاتم مرحمه

تو انقد خوبی که ز زبونم بند میاد

یه شهر میدونه عشق تو دوای دردمه

درسته اون لحظه که رسید به مو پاره شد

تو پیدا شدی و عشقم با تو افسانه شد

هر چی درد و غم و غصه که دورم پیله بود

تو از راه اومدی عشقم با تو پروانه شد

اسمتو حلقه کن دور گردنم

موهاتو جا بزار روی پیرهنم

اون که جونش بسته س به جون تو منم منم

از این به بعد فقط تو تو دنیامی

همون فرشته ای که تو رویامی

تو عشق اول و آخر قلبمی

تا از راه رسیدی قلب من تندتر زد

این دیونه همه جا از عشق تو دم زد

نه نداریم مثل تو انقده خوب و جذاب

دیگه یه شهر خبر دارن دلم تورو خیلی میخواد

یه لحظه دور بشی ازم من نمیتونم که بدون تو بمونم

عشق تو رفته تو تموم جون و پوست و استخونم