باران مِی محمدحسین عرب زاده

ساقی بده پیمانه ای ، زآن مِی که بی خویشم کند

بر حسن شور انگیز تو ، عاشق تر از پیشم کند

زان مِی که در شب های غم ، بارد فروغ صبحدم

غافل کند از بیش و کم ، فارغ ز تشویشم کند

نور سحرگاهی دهد ، فیضی که می‌خواهی دهد

با مسکنت شاهی دهد ، سلطان درویشم کند

سوزد مرا سازد مرا ، در آتش اندازد مرا

وز من رها سازد مرا ، بیگانه از خویشم کند

بستاند این سرو سهی ، سودای هستی از رهی

یغما کند اندیشه را ، دور از بد اندیشم کند