گرگ سعید آریانا

وقتشه باز وحشی بشم ، وقتی نخوام بخشیده شم

وقتی که جنگل شده شهر ، باس بدونه من شیرشم

.

اینجا پره زامبی شده ، ولی مهم نی چی شده

هرکی بشه با ما طرف ، با مرده ها قاطی شده

.

دندون نیشمو بِشون ، کافیه ریز بدم نِشون

اونا که گله ای بیان ، شبیه گرگ میرم توشون

.

منی که پای باورام ، خواب و خوراک نموند برام

مراعات چیو کنم ، وقتشه از خودم درآم

.

بسه توی پیله بودن ، طعمه ی هر حیله بودن

عشق و رفیق ، ترس و طمع ، این چیزا تعطیله تو من

.

من به شغال باج نمیدم ، گوش به تو وراج نمیدم

شناگرم عکسِ مسیر ، تن به این امواج نمیدم

.

.

یه شیشه دستِ راست ، سیگارم دستِ چپ

روزارو چِت رو گل ، اونی که مستِ شب

.

این سینه مرحمش ، قرقره الکله

این چیزا دردمو ، میتونه حل کنه

.

.

اینجا پره جن و پری ، بپا یه وقت جلو نری

من میزنم میرم فقط ، به ما نبند دلو سریع

.

من دیگه رد دادم ببین ، هرکی هرچی میگه به این

حرفای تلخ من هنوز ، مونده بچه بگیر بشین

.

بزار بگم چی کشیدم ، چقد دورم افعی دیدم

قانون بازیُ بگم ، جر بزنی جرت میدم

.

حالا که این فضا پره ، بد و خوب و تظاهره

بد و خوبُ هستم ولی ، تظاهر بِم نمیخوره

.

من نمیخوام پشت نقاب ، یه شب بمیرم توی خواب

چرا باید رخ کلاغ ، بگیره اصلا یه عقاب

.

من خودمم گَنگ و ستون ، یه کوهم از سنگ و بتون

همونی که اسمش بیاد ، عوض میشه رنگ و روتون