عملکرد Tomb Raider روی نینتندو سوییچ ۲ و محدودیت‌های بصری

نسخه جدید بازی Tomb Raider: Definitive Edition روی نینتندو سوییچ ۲ اخیراً مورد بررسی قرار گرفته و عملکرد فنی آن توجه علاقه‌مندان به بازی‌های کلاسیک و بازسازی‌شده را جلب کرده است. به نقل از PureXbox، هفته گذشته شرکت‌های Aspyr و کریستال داینامیکس بدون اطلاع قبلی، ریبوت بازی Tomb Raider محصول سال ۲۰۱۳ را برای کنسول‌های نینتندو سوییچ و سوییچ ۲ عرضه کردند. این نسخه جدید از نظر فنی، تفاوت‌های قابل توجهی با نسخه‌های ایکس‌باکس و پلی‌استیشن دارد و نشان می‌دهد که سخت‌افزار نینتندو سوییچ ۲ توانایی اجرای این بازی را به شکل نسبتا روان ارائه می‌دهد.

یکی از نکات مثبت پورت Tomb Raider روی سوییچ ۲، نرخ‌فریم پایدار ۶۰ فریم‌برثانیه است که حتی نسخه‌های پلی‌استیشن ۴ و ایکس‌باکس وان از ارائه آن ناتوان بودند. با وجود این، بررسی‌های جدید Digital Foundry نشان می‌دهد که دستیابی به این نرخ‌فریم پایدار با فدا کردن بخشی از کیفیت بصری بازی همراه بوده است. نسخه سوییچ ۲ در مقایسه با Definitive Edition که سال ۲۰۱۴ منتشر شد، کاهش‌های قابل توجهی در جزئیات و افکت‌های بصری دارد و برخی ویژگی‌هایی که حتی در نسخه‌های پلی‌استیشن ۳ و ایکس‌باکس ۳۶۰ دیده می‌شد، حذف شده‌اند.

در این پورت، رزولوشن سایه‌ها کاهش یافته و سایه‌زنی روی پوشش گیاهی یا به‌طور کامل حذف شده یا از حالت پویا و هماهنگ با حرکت شاخه‌ها به سایه‌های ثابت تبدیل شده است. افکت‌های Ambient Occlusion نیز محدود شده‌اند، موضوعی که باعث کاهش عمق و حجم‌دهی به صحنه‌ها شده و جلوه بصری محیط را ساده‌تر کرده است. همچنین پوشش گیاهی در برخی مناطق به طور محسوس کاهش یافته و این موضوع باعث شده منظره از دور کمتر طبیعی به نظر برسد و فضای نزدیک بازی خلوت‌تر دیده شود.

با وجود این کاهش‌ها، پورت Tomb Raider روی نینتندو سوییچ ۲ مزایایی نیز دارد. پشتیبانی از رزولوشن ۱۰۸۰p در حالت دستی، کیفیت بالاتر برخی تکسچرها و نرخ‌فریم پایدار از جمله نقاط قوت آن به شمار می‌روند. با این حال، Digital Foundry عملکرد کلی پورت را عجیب توصیف کرده و اشاره می‌کند که حذف برخی قابلیت‌ها که حتی در نسخه‌های قدیمی‌تر ایکس‌باکس ۳۶۰ وجود داشت، پرسش‌هایی را درباره طراحی فنی این پورت ایجاد می‌کند.

در نهایت، Tomb Raider: Definitive Edition روی سوییچ ۲ تجربه‌ای قابل قبول برای حالت دستی ارائه می‌دهد و بازی‌کنان می‌توانند از نرخ‌فریم پایدار و کیفیت نسبی بصری لذت ببرند. با این حال، برای تجربه تلویزیونی و نمایش روی صفحه بزرگ، نسخه‌های ایکس‌باکس و پلی‌استیشن همچنان گزینه‌های مناسب‌تری هستند و اجرای بازی در این پلتفرم‌ها از نظر کیفیت بصری و جزئیات محیطی، تجربه کامل‌تری ارائه می‌دهد. نسخه سوییچ ۲، با تمام نکات مثبت و محدودیت‌های خود، نمونه‌ای از تلاش برای آوردن بازی‌های کلاسیک و پرطرفدار به کنسول‌های دستی مدرن است و نشان می‌دهد که حتی با سخت‌افزار کوچک‌تر، می‌توان تجربه‌ای روان و سرگرم‌کننده ارائه کرد، هرچند همیشه محدودیت‌هایی در کیفیت گرافیک وجود دارد.